W ostatnią niedzielę września, po Mszy Świętej o godz. 13:00 poświęciliśmy nowy krzyż przy leśniczówce w Kuźnicy Zbąskiej. " Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów (...) Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, i gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w Krzyżu znalazła swój najgłębszy wyraz". św. Jan Paweł II
Trzy pokolenia rodziny Pozdrowiczów pracowały nad postawieniem nowego krzyża.
W imieniu całej wspólnoty parafialnej serdecznie dziękuję Wam za pomysł i jego realizację, jak również innym zaangażowanym w dzieło.
Postawiono nie tylko krzyż - tym razem metalowy, ocynowany - ale również opłotowanie i kostkę brukową.
Ufamy, że nowy krzyż przetrwa kolejne pokolenia, przypominając nieustannie o naszym Zbawicielu Jezusie Chrystusie oraz o naszej kulturowej tożsamości.
Dziękuję wszystkim Parafianom, a zwłaszcza mieszkańcom Kuźnicy Zbąskiej. Niech Darczyńcom Dobry Bóg błogosławi!
Przy tej okazji przypominam słowa św. Jana Pawła II o krzyżu: "Brońcie krzyża"
"Będą patrzeć na Tego, którego przebili – te słowa kierują nasz wzrok ku Krzyżowi Świętemu, ku drzewu Krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata. Nauka bowiem krzyża – jak pisze św. Paweł – która jest głupstwem dla świata, dla nas jest mocą Bożą (por. 1 Kor 1,18). Rozumieli to dobrze mieszkańcy Podhala. I kiedy kończył się wiek XIX, a rozpoczynał współczesny, ojcowie wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. Rzec można, iż ten jubileuszowy krzyż patrzy w stronę Zakopanego i Krakowa, i dalej: w kierunku Warszawy i Gdańska. Ogarnia całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk. Chcieli wasi ojcowie, aby Chrystusowy Krzyż królował w sposób szczególny na Giewoncie. I tak się też stało. Wasze miasto rozłożyło się u stóp krzyża, żyje i rozwija się w jego zasięgu. I Zakopane, i Podhale. Mówią o tym również przydrożne kapliczki pięknie rzeźbione, z troską pielęgnowane. Chrystus towarzyszy wam w codziennej pracy i na szlakach górskich wędrówek. Mówią o tym kościoły waszego miasta, te stare, zabytkowe, kryjące w sobie całą tajemnicę ludzkiej wiary i pobożności, a także te nowe, niedawno powstałe dzięki waszej ofiarności, jak chociażby parafialny kościół Świętego Krzyża.
Umiłowani bracia i siostry, nie wstydźcie się Krzyża. Starajcie się na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie Krzyża, nie pozwólcie, aby Imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu społecznym czy rodzinnym. Dziękujmy Bożej Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych, szpitali. Niech on tam pozostanie! Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, i gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w Krzyżu znalazła swój najgłębszy wyraz".
Jan Paweł II w Polsce 31 maja–10 czerwca 1997. Przemówienia, homilie. Wydawnictwo ZNAK, Kraków 1997, s. 132–133.